Wia's mi g'mocht hommb, moan i is da Zug vorbeif'ohn,
oda siehst is irgendwie wo's onascht wohn,
d'Leit sog'n i hu adiam a onare Sicht auf Leben,
is owa nid so schlimm, sowas soid's ja geben.
Wenn i mi so umschau, siech i monchmoi Sochen,
iwa de si onare koane großen Gedonken mochen.
Lustige - owa a amoi ebbas zu Denken,
denen onare nid so vüh Aufmerksamkeit schenken.
Boid i a Gedicht schreib - des tua i jo recht gean,
oda a Büd moi, de oft gonz onascht wean,
schaung mi die Leit oft gonz vaständnislos u,
vastehnt nid, wo's i mid meina Gschicht gmoand hu.
Irgendwie geh'nd die Kabel onascht hin-und-her,
i moa a, des is fix - des ändascht si nid mehr,
i mog eigentlich gornid "erwoxen wean",
a bissei kinnisch sei, des mog i gean.
Mia kimmb fie, dass des a an gewissen Voaschtl hod!
Boid's onasch waa, waa des woi schod,
i hu mein Dochschoden eigentlich gonz gean,
wei boidst koa Doch nid host, siggst besser auf die Stean.
